Z cachem było tak. Kombinowałam, szukałam, znowu kombinowałam, aż się w końcu poddałam. Pomyślałam, powiedziałam do Magdy – „Jeszcze raz, ubezpieczaj mnie, gdybym zginęła, moje konto i skarby są Twoje – wskazówki, jak znaleźć mój testament masz w łazience, w puszce po cukrze z napisem waciki”. I udało się! Życia nie straciłam, za to dorzuciłam kolejnego kesza do kolekcji. Nie pozostało nic innego, jak udać się na zasłużony obiad.

Tu dane do cache.

Co ciekawe, „moda na kłódki” zawędrowała również do Opola – widziałam na własne oczy, zmierzając w zeszłym roku w stronę tamtejszego ZOO.

Co do kesza, to jego podjęcie nie było łatwe, głównie ze względu na spacerowiczów. Odczekałyśmy swoje, kiedy się przerzedziło i rozpoczęłyśmy poszukiwania – udało się, choć wymagało to ostrożności, której czasem mi brakuje. Wpisałyśmy się do logbooka i pognałyśmy w poszukiwaniu „tej ostatniej” dziś.

A Ostrów Tumski i sam Most polecam – świetnie się spaceruje po tej okolicy.

Źródło cache.

Cache znaleziony bardzo szybko i właściwie bezboleśnie – wokół było prawie pusto. Wrzuciłyśmy na wymianę breloczek, zachwyciłyśmy się geokretem Leśnym Zwierzakiem, wpisałyśmy się do logbooka, rzuciłyśmy spojrzenie na wspomniane we wcześniejszym wpisie Muzeum Narodowe i Most Pokoju i ruszyłyśmy w drogę.

Kilkaset metrów dalej czekała kolejna niespodzianka. A tu wszystko, co potrzebne, aby znaleźć tego cache.

Na miejscu szukałam bardzo długo, ale nie znalazłam nic oprócz sterty śmieci, stłuczonej butelki po wódce i całej watahy pająków. Może poddałam się zbyt szybko, ale „kopałam”, czy tam „macałam” z dobre  dziesięć minut. No cóż, jeszcze tu wrócę.

Porażkę postanowiłyśmy zrekompensować spacerem w stronę Panoramy Racławickiej

…żeby potem naszym oczom ukazało się to to, co na zdjęciach. Okrzykom zachwytu, łałom i ochom nie było końca. Muszę poszukać informacji na temat tych białych bezgłowych rzeźb, choć podejrzewam, że to jakiś twór sztuki współczesnej. Zobaczcie sami.

I jeszcze coś, czym zachwycała się ostatnio koleżanka, a ja nie mogłam tego zlokalizować – równie urokliwe i oblegane

Potem ruszyłyśmy Mostem Pokoju, zostawiając za plecami jeden z moich ulubionych budynków – Muzeum Narodowe, porośnięte bluszczem – polecam spacer zwłaszcza wieczorem, jest bardzo fajnie oświetlone. Przed nami rozpościerał się nowy gmach Biblioteki Uniwersyteckiej, a po lewej można było podziwiać Ostrów Tumski – kolejny cel.

Podaję źródło cache – jeśli ktoś po mnie go znajdzie, znaczy, że zbyt szybko się poddałam.

Chwila szukania i udało się, dzięki wskazówkom Magdy – mojej wiernej towarzyszki geocachingowych harców. Poniżej dowód

Wpisałyśmy się tylko do logbooka i ruszyłyśmy dalej.

Dane do cache.

Dane do cache tutaj.

Wskazówka dla geocacherów, którzy podejmują swoją pierwszą, drugą albo i trzecią skrzynkę – sięgaj gdzie wzrok nie sięga, łam, czego rozum nie złamie.

Nie sugerowałam się zbytnio GPS-em, wychodząc z założenia, że jeśli cache jest nazwany tak, a nie inaczej, to nie są mi potrzebne.  Trochę się przez to nachodziłam, ale dzięki czemu trafiłam na zawody w zjeżdżaniu po górce na wyczynowych rowerach. Było warto, czego dowodem jest jedno jedyne zdjęcie (nie ma to, jak na pierwszą geocachingową wyprawę zabrać aparat bez karty pamięci i korzystać z tej wewnętrznej, która starcza na 6 fotek – obiecuję wrzucić je, kiedy tylko znajdę kabel).

Potem już tylko po nitce do kłębka dotarłam do upragnionego celu. Uczucie niesamowite, kiedy otwiera się swój pierwszy cache, kiedy okazuje się, że ta cała zabawa w poszukiwanie skarbów nie jest na niby, że nikt sobie nie wymyślił jakiegoś tam portalu, gry, która nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistości

Zachęcona pierwszą skrzynką postanowiłam podjąć jeszcze jedną – o tej następnym razem.

A wszystko, co potrzebne do odkrycia tego cache możecie znaleźć tutaj.

O geocachingu przeczytałam na blogu Banny, która zainspirowała mnie do dalszych poszukiwań. Śmiało mogę powiedzieć, że moim pierwszym wirtualnym cachem był serwis opencaching.pl, gdzie się zarejestrowałam i gdzie poznałam znaczenie takich pojęć, jak choćby koordy, spojlery, cache/kesze, waypointy, itd.. Jeszcze wiele przede mną, dlatego będę wdzięczna za wszelkie sugestie i krytykę, zwłaszcza przy późniejszych wpisach. A co do wpisów, to będę się starała tutaj zamieszczać relacje z moich „wypraw” i fotki miejsc, które udało mi się dzięki geocachingowi zobaczyć, oczywiście bez spojlerowania. Znajdzie się również miejsce na moje „skarby” – zarówno te zdobyte, jak i te, które przygotowałam na wymianę. Część wpisów poświęcę również geocachingowi od strony praktycznej, z uwzględnieniem moich uwag, pomysłów, rozwiązań.

Dobra, dosyć smęcenia – czas na relację z wyprawy po pierwszą skrzynkę, którą znajdziecie w kolejnym wpisie.

PS Byłoby naprawdę świetnie, gdyby trafił tu kiedyś taki „świeżak”, jak ja i podobnie się wkręcił